Kathedraal

Barcelona's grote kathedraal, in het spirituele en fysieke hart van de prachtige Barri Gòtic, is een prachtig voorbeeld van de Catalaanse gotische architectuur. De schaduwrijke kloostergang is een verrukking en van het dak kunt u de prima bewaarde middeleeuwse gebouwen beneden bewonderen.

De gevel van de kathedraal is op het eerste gezicht indrukwekkend, maar bij nadere beschouwing blijkt het een neogotische toevoeging uit het eind van de 19e eeuw. Vergeleken met de meer typische "kale" Catalaanse kerken, zoals de Basí­lica de Santa Maria del Mar of Santa Maria del Pi, of de apsis van de kathedraal zelf, doet deze gevel met zijn gedetailleerde stenen sculpturen en slanke torentjes, meer Noord- dan Zuid-Europees aan. Niettemin, als de stenen in de zonsondergang koperbruin opgloeien of 's nachts als het gebouw verlicht wordt, is het een betoverend bouwwerk.

Van binnen

Het interieur gaat terug tot de 14e eeuw. De enorme ruimte wordt verdeeld door twee brede gangpaden, bijna even breed als het grotachtige middenschip dat hoog naar de hemel reikt. Meteen na binnenkomst rechts is het baptisterium, waar, zoals de plaquette aangeeft, de zes indianen gedoopt zijn die in 1493 door Columbus meegenomen werden uit de Nieuwe Wereld. Uw oog wordt al snel getrokken door het centrale, omsloten koor (apart kaartje kopen) met fijn gebeeldhouwde 14e-eeuwse koorbanken. Hier is in 1519 door keizer Karel V ooit "De Orde van het Gulden Vlies", een voorloper van de Europese politieke top, bijeengeroepen. Aanwezig waren onder meer de Engelse koning Hendrik VIII en een menigte andere Europese vorsten. Op de achterkant van de koorbanken zijn de koninklijke wapens, ook dat van Hendrik VIII, geschilderd. De fraaie preekstoel uit 1403 en het Italiaans renaissancekoorhek (1519-1564) zijn eveneens opvallende meesterwerkjes.

Met het kaartje voor het koor mag u ook in de crypte kijken, waar u, tussen andere relikwieën, een prachtige sarcofaag van albast uit 1327 vindt, waarin zich de stoffelijke resten zouden bevinden van Santa Eulalia, met de Maagd van de Genade de patroonheilige van Barcelona. De martelares uit de 4e eeuw had zich als 13-jarige tot het Christendom bekeerd en werd op bevel van de Romeinse gouverneur Dacius aan onbeschrijflijke martelingen blootgesteld.

De kloostergang

Voor veel bezoekers is de kloostergang het mooiste deel van de kathedraal. Sinaasappelbomen en mispels, prachtige magnolia's en harige palmen opgebonden met draden passen zeer mooi bij de rijke bloemmotieven van het flamboyante gotische ijzer- en steenwerk, waarvan een deel nog uit de 14e eeuw is. In het midden van de tuin staat een mossig groene fontein verscholen onder een stenen tabernakel versierd met een sculptuur van Sint-Joris (de patroonheilige van Catalonië) en de draak. Het water valt in een smaragdgroen bekken. U ziet er een half dozijn snaterende ganzen, oorspronkelijk waren het er dertien, één voor elk levensjaar van Sint-Eulalia. Volgens de legende gaat dit terug tot het Romeinse verleden van Barcelona (toen ganzen het Kapitool bewaakten). Het zou ook kunnen dat de zuiver witte veren de maagdelijkheid van de martelares symboliseren.

Aan de andere kant van het klooster staat de eenvoudige maar betoverende romaanse Kapel van Santa Lícia (13e eeuw), waar veel bezoekers komen bidden. Verlaat u de kathedraal aan deze kant, dan ziet u het Casa de l'Ardiaca, een gerenoveerd 15e-eeuws paleis dat nu het stadsarchief herbergt. Op de betegelde patio staat een stakige palm, maar het bijzondere van dit paleis hangt aan de buitenmuur: een modernistische brievenbus met uitgesneden een schildpad en zwaluwen.

Vanaf het dak

Ga met de lift (achter koor, links als u naar hoofdaltaar kijkt) naar het dak voor een kijkje van boven op de middeleeuwse wijk en om de klokken uit het einde van de 19e eeuw te bekijken.

Beste tips

• Op een mooie zonnige dag valt het licht door de glas-in-loodramen op het schip en door het bladerdak van de palmen en struiken op de kloostergang
• Iedere zondag kunt u van 12.00 tot 14.00 uur de sardana bekijken, de nationale Catalaanse volksdans op het kathedraalplein. De dansers worden begeleid door muzikanten (cobla), met onder meer tenor- en sopraanhobo's, een flabiol (lange fluit) en een tambori (trommel).
• Pablo Picasso's eerste betaalde opdracht was het ontwerp van de menuomslag van Els Quatre Gatas, ooit het trefpunt van Barcelona's bohémiens. Het knap gerestaureerde café is nu een levendige uitspanning voor koffie, snacks en maaltijden die hun geld waard zijn.

Te missen

• Het Museu de la Catedral in de 17e-eeuwse sacristie van het klooster kost extra geld voor een blik op enkele nogal saaie religieuze schilderijen.

Verborgen juweeltje

• Let op de stenen sculpturen rond de deur uitkijkend op Plaça de Sant Lu, het zijn de oudste stukjes van de buitenmuur.