Greenwich Village

Opeenvolgende generaties in Greenwich Village beweren dat de wijk niet meer is wat hij vroeger was. Misschien is dat zo, maar hoewel deze voormalige bohémienenclave rijke bewoners heeft aangetrokken, zelfs bescheiden huizen kosten hier zo'n $1 miljoen, blijft het opstandige karakter aanwezig.

Geschiedenis

Henry James beschreef Washington Square in de 19e eeuw als een enclave van de hogere kringen, de Provincetown Players voerden hier rond 1920 de vroege werken van Eugene O'Neill op. Bob Dylan en Jimi Hendrix speelden in de jaren '60 in plaatselijke kroegen, en een opstand in 1969 in een bar aan Christopher Street vormde het begin van de homo emancipatie.

Zelfs al voor de avant-gardetijd gaven bewoners uiting aan hun individuele wensen: toen het wegen netwerk van New York begin 19e eeuw werd opgesteld, werd het plan om een meer uniforme opzet door te voeren ten zuiden van 14th Street, gedwarsboomd door heftig protesterende bewoners.

Meer dan twee eeuwen geleden stond het gebied ten noorden van Houston Street en ten oosten van Hudson River gelijk aan gezondheid en welzijn: bij het uitbreken van geelzucht en andere epidemieën weken rijke families uit het lagergelegen Manhattan uit naar wat Greenwich Village zou worden.

Tegen 1840, toen Manhattans bevolking zich noordwaarts verspreidde, kwam de buurt rond Washington Square in zwang. Er woonden in die tijd zoveel Afro-Amerikanen ten zuiden van het plein, vlak bij MacDougal en Bleecker Street, dat dit gebied de naam Little Africa kreeg.

Kunstenaars, intellectuelen en tradities

Kunstenaars en intellectuelen trokken een paar jaar later naar Greenwich Village, misschien vanwege de intellectuele uitstraling van de New Yorkse universiteit die rond 1830 aan het plein geopend werd.

Walt Whitman dronk, net als Edgar Allen Poe, zijn biertjes in Pfaff's, een bar aan Broadway vlak bij Bleecker Street. De literaire traditie van de Village werd in de 20e eeuw voortgezet door de dichters Edna St.-Vincent Millay en E.E. Cummings, en schrijvers als Djuna Barnes, James Baldwin en Allen Ginsberg. Cecil Taylor, John Coltrane en andere jazzgrootheden traden hier op, en folk- en rockbandjes werden ontdekt in Café Wha?, de Bitter End en andere clubs.

Ondanks de duidelijke veranderingen, teweeggebracht door de komst van vermogende bewoners, is hier nog een echte buurtsfeer te proeven. Winkeliers plagen hun klanten en huise-lijke cafés en winkels zijn in ruimtes geperst waar klanten wel met elkaar in contact komen. Bleecker en Christopher Street, die laatste vol sexshops, zijn de twee commerciële hoofdstraten (oost-west), maar neem de tijd om wat rond te zwerven.

Beste tip

• Bijzondere winkeltjes vindt u in Bleecker Street ten westen van 6th Avenue.Arthur's Tavern is een muffige maar sfeervolle jazztent die u terugbrengt in de tijd.
• Ga naar BB Sandwich Bar voor de, best damn cheese steak, met uitjes die vier uur lang gemarineerd zijn.
• Minder vettig en meer verheffend is de voormalige stamkroeg van folkzangeres Suzanne Vega, het Cornelia St.-Café, waar regelmatig poezie wordt voorgedragen.

Af te raden

• Het gebied ten westen van Hudson Street heeft veel minder te bieden dan de delen in het oosten.